وبلاگ قصه گو

» خسته گی

جدا کار کردن برای خودت خسته کننده است، از یه طرفی تمام کارهایی که توی یه شرکت یه عالمه آدم میکنند روی دوش خودته و از طرف دیگه کل ناامیدی و عدم امنیتی که خداوکیلی تو به هیچ کدومشون نیاز نداری هم کنارت لبته صندلی نشسته و هی میگه

"آره، باشه، زودباش. تو میتونی!"

و دائم یه رژه ی خیلی تمیز روی مخت میره. تا جایی که یه وقتایی دلت میخواد با مشت بکوبی وسط شیشه لپتاب ولی چون پول خرید مجدد یه لپتاب رو نداری ترجیح میدی به ناامیدی لبخند بزنی و سریع سرت رو برگردونی که نبینه اشک گوشه چشمته.

البته بازهم این خستگی ارزش بیشتری داره، این که بدونی چیزی که سنجیده میشه ایده های تو، نه ایده های کس دیگه ای، این که نگران این باشی که پولی که خودت درمیاری تموم بشه. این که به زندگی فکر کنی که خودت میسازی، نه که باقی زندگی ها بد باشند، یا نه این نمیبینم که یه امنیتی هست که من میتونم اینکار انجام بدم، ولی دارم میگم الان احساس زنده بودن بیشتری دارم.

الان هر چند دقیقه یک بار آرزوهام میاد و ناامیدی رو از کنارم بلند میکنه و پرت میکنه اون طرف ولی اون وقت کسی نبود و مساله این بود که حتی ناامیدی هم نبود. شاید هم من دارم خیلی بزرگش میکنم یا منم که خیلی درک نمیکنم، اما هر دو این ها رو دوست دارم. چون این ها متعلق به ذهن و اراده من نه یک آدم دیگه.

۰ نظر / ۳۶ بازدید